Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) is niet altijd zo beroemd geweest als thans. Nu is hij zowat de spil geworden waar rond gans de familie Florizoone draait. Benevens zijn beroep doet hij in zijn vrije uren ook nog aan genealogie en is een geduldvolle, ik zou bijna zeggen een verwoed verzamelaar.
Nu is diezelfde Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) mij ook reeds enige keren komen lastig vallen om toch maar iets in te zenden voor het Florizoone Familietijdschrift. Het ongeluk wilt nu dat ik echter helemaal geen genealoog ben. Ik ben hoogstens eens in de boeken gaan doorsnuffelen op het stadhuis van Moeskroen om te zien of er hier geen Florizoones waren voorbij getrokken. Maar dat is dat ook alles. De meer dan 5000 parochianen waarvoor ik hier insta gunnen mij echter niet veel tijd om aan verdere opsporingen te doen. De historie die ik eens beleefde en die ik U hier wil vertellen dateert geenszins uit den tijd van onzen fameuze Pieter Florensoone (Florisse) (1), maar wel van de tijd dat ik Maurits (Maurice) Isidore Florizoone (689) en Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) nog kleine jongens waren. (zie Maurice op de familiefoto rechtop staande uiterst rechts)
Op zekeren dag zijn we in kleine schoentjes komen te staan. Het is lang geleden. Het voorval dateert uit den tijd dat ik en Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) en Julien Rene Florizoone (570) zijn broer, nog in de klas zaten van Meester de Jonghe in het College te Veurne. Op mijn logeerkamer hangt daar zelf nog een foto van, waar Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) prachtig opstaat met een gat in de knie van zijn kous.
De hen was gekipt bij ons en we hadden een hele serie nieuw kuikens. Bij de Florizoones was dat altijd een evenement van belang, want ze zijn allen dieren liefhebbers naar het schijnt. Het geval was besproken op de koer van ’t College en Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) zou mij vergezellen na de klas. Hij kwam dus met mij mee. We liepen natuurlijk binnen langs de poort. Voor ons snotjongens was dat natuurlijk de enige officiële ingang. Langs daar waren de in en uitgangen om zo te zeggen niet gecontroleerd. De voordeur bleef voorbehouden aan de grote mensen bij voorkeur de aanzienlijke personen, pastoors en nonnen en al degenen die het zich niet verwaardigden om hierlangs naar binnen te komen. Wij hadden dat eigenlijk ook het liefst. We klommen dus maar direct de trap op naar de graanzolder. ’t Was daar dat moeder klokhen haar eieren had uitgebroed. Om het nader te bepalen de kuikens zaten in het fameuze bijenkot, zo genaamd omdat daar jaar in jaar uit een bijenbak in het venster stond; het toeval wilde dat Papa Cyrille (Cyrillus) Renatus Florizoone (517) juist van het duivenkot kwam die nog een verdieping hoger lag. Nu dat was nog niet zo erg. Papa Cyrille (Cyrillus) Renatus Florizoone (517) zegde ik, Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) komt kijken naar onze kuikens. “Ja” zei Papa Cyrille (Cyrillus) Renatus Florizoone (517) en het was alles. Hij deed de deur open van ’t bijenkot en wij volgden hem. De dieren hadden nog geen vrije loop gekregen maar waren ingesloten door bakken. Zodoende waren ze verhinderd om een grote rondloop te hebben in dat fameuze bijenkot, dat ook nog voor andere dingen moest dienen.
Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) wat zegt ge ervan, vroeg ik. Wel, het zijn mooie zegde Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15). De woorden waren nog warm in zijn mond toen ik door mijn onhandigheid een bak deed omver kantelen waartegen ik te veel had geleund, met als gevolg dat twee kiekens verpletterd werden onder een zware bak. Vader Cyrille (Cyrillus) Renatus Florizoone (517) zijn ogen schoten schichten van vuur en nog voor ik mij rekenschap kon geven van het gebeurde kreeg ik twee klikkers (dat is de west Vlaamse benaming van klappen of oorvegen) van vader Cyrille (Cyrillus) Renatus Florizoone (517) zijn hand met het compliment “Dommerik kon je niet beter op letten”. Ik was als verpletterd, niet zozeer van die klikkers, die konden mij niet zoveel schelen dat gebeurde wel meer dat we klikkers kregen, maar van het affront opgelopen in Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) zijn tegenwoordigheid. Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) die voelde dat de lucht nog vol spanning hing, muisde er stilletjes van onder zonder au revoir natuurlijk, terwijl ik de twee lijkjes van onder de bak haalde. Ze waren natuurlijk nog warm, maar de beestjes waren er zo slecht aan toe, dat zelf mijn vader Cyrille (Cyrillus) Renatus Florizoone (517) alle hoop op herstel opgaf en mij kortweg opdracht gaf om ze op de messing (mesthoop) te smijten.
Dierbare lezer of lezeres, pardon kozijn of nicht dat is één van die nare herinneringen die mij is bij gebleven ter gelegenheid van één van Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) zijn bezoeken.
Hij zelf is deze historie misschien al lang vergeten, ik weet het niet. Het was dan ook Rene (Renatus) Marcellus Florizoone (15) niet die de klikkers kreeg en het affront opliep. Ten andere we hebben er beiden alles aan gedaan om aan die geschiedenis niet meer te denken. Toen we de volgende dag op de koer van het college kwamen gebaarden wij, van de domme en deden alsof er niets gebeurd was, wat niet belet dat dit voorval na 40 jaar nog klaar in mijn geheugen zit, althans bij mij
Maurits (Maurice) Isidore Florizoone (689) – Le petit vicaire du Nouveau-Monde
Door op de blauwe afstammingsknop te drukken op onderstaande webpagina’s van onze “Florizoone Stam” website, ziet u de respectievelijke voorouderreeks evt. met broers zusters en kinderen.
